السلام علیک یا صاحب العصر و الزمان

روز تاج گذاری سرور کائنات و منجی بشر را خدمتتون تبریک و شاد باش عرض می کنم

چه برفی میاد اینجا!!؟ جاتئن خالی مشهد الرضا هستم نمی دونید چهبرفی شروع به باریدن کرده. جاتون خیلی خالیه

چهارمین روز نوروز هم سپری شد، تا چهار روز از عمر ما را کم کند!

نمی دانم تا الآن نوروزتان چگونه بوده است، ولی امیدوارم که دست خالی نمانده باشید و حداقل کمی بیشتر از گذشته به سال قبل فکر کرده باشید و از حوادث تلخ و شیرین آن تجربیات زیادی کسب کرده باشید، و نیز امیدوارم که تصمیم بر متحول شدن و نو شدن در سال جدید داشته باشید. بگذریم... چند روزی را به مسافرت خواهم رفت، اگر خدا توفیق بدهد در هر شهری که بتوانم وبلاگم را به روز خواهم کرد!

غیبت طولانی مدتی برای وبلاگم داشتم، اما اکنون آمده ام تا با جدیت بیشتری به اوضاع و احوال وبلاگم برسم تا از این حل سکون و درجا زدن نجاتش دهم. مرا با نظرات خود یاری نمایید./

سخن تازه از نوروز گفتن دشوار است. نوروز یک جشن ملی است که هر ساله بر پا می شود. و هر ساله از آن سخن می رود. بر اساس روایات پهلوی ذکر شده در شاهنامه فردوسی چنین به نظر می آید که نوروز از عهد جمشید (نخستین پادشاه ایرانی) جشن ملی ایرانیان بوده است. فروردین ماه به سبب باورها و آیینهای ویژه ای که از گذشته های دور وجود داشته، یکی از دلایل حرمت گذاشتن به آن این بوده که باور داشتند نخستین روز فروردین، همزمان با حرکت و جنبش گیتی و پای گرفتن گیتی و هستی است. این ماه ماه نزول باران و شکفتن گلها و برگ دادن درختان و زاد و ولد حیوانات اس. می گویند خداوند، افلاک را پس از آنکه مدتی ساکن بودند در این روز به گردش درآورد  ستارگان و آفتاب را آفرید. بر اساس روایتی از امام صادق(ع) در این روز، خداوند از بندگان پیمان گرفت تا او را پرستش کنند و برای او شریک قائل نشوند و دستوراتش را بپذیرند، پس آفتا طلوع کرد و بادهای بارور کننده وزیدند و گلها در زمین پدید آمدند. حتی در کتاب برهان قاطع گفته شده که حضرت آدم(ع) در این روز خلق شده است. ششم فروردین ماه نیز روز بزرگی است، چون بنا به روایت، زردشت، در این روز به دنیا آمده است. گروهی هم معتقدند در این روز خداوند مشتری را آفرید و زردشت توفیق یافت با خداوند مناجات کند. نوروز به سبب خاصیت های بسیار زیادش به «روز امید» هم معروف است. نوروز همان طور که می دانیم، جشن آزادی و برابری میان همه مردم و مزده برافتادن نظام تبقاتی و رهایی از دیو سالاری است.