زمین مرده بود و روحی می خواست که آهسته در جانش ریشه کند.خداوند روحی را که ماال خودش بود، بخشید تا در تن زمین حلول کند و یک روز مرد بزرگی شود.مردی که همه چیزش معجزه باشد، از دنیا آمدنش تا به آسمان رفتنش.وخداوند میان آن همه زن «مریم» را انتخاب کرد.که  نذر معبد شده بود.یک سنت شکنی بزرگ ... دختر ... آن هم در معبد.

ولی او به معبد رفت و آنقدر پاکیزه شد که فرشته ها غذاهای بهشتی برایش می آوردند.خدا هم خوب می دانست دیگر وقت دمیدن روح زندگی است.به جانی که خودش خلق کرده، مثـل همان  خلق اول.ولی اینبار و در سرزمین بکر یک مادر.خدا خودش عیسی را خلق کرد، روح بخشید و آفرید.

مسیح آمد که ثابت کند خدا بر همه چیز تواناست و حالا شده بود «کلمه خدا» روحی که مستقیم دمیده شده بود تا زنده کند و شفا دهد.او آمده بود تا محبت را تقسیم کند و از نو بسازد.پس آمد. در حالیکه به خودش سـلام مــی داد در وقت ولادت و روزی که وفات یابد و روزی که دوباره محشور شود.

تنها پیامبری که از بوجود آمدنش تا در گهواره سخن گفتنش، و بعد زنده کردن مرده ها تا شفای بیماران همه و همه چیزش نشانه های قدرت خدا بود.خدا پسر پاک ترین مادر را به بشارت رسول بعد از خودش مفتخر کرد و عیسی، روح خدا و کلمه حق، آخرین معجزه خالقش را با رفتن به آسمان تکمیل کرد.زمانی که همه برای کشتن او کمر همت بستند،او به سوی خدایش از دیده ها غایب شد و هنوز منتظر است تا با مصلح آخرین بیاید و باز روحبخش تن مرده زمان باشد/

«میلاد پیامبر رحمت و بشارت به همه آنان که چشم در راهند مبارک باد»