توی نجف یه خونه بود

که دیوارش کاگلی بود

اسم صاحاب اون خونه

مولای مردا، علی بود

نیمه شبا بلند می شد

یه کیسه داشت که برمی داشت

 خرما و نون و خوردنی

هر چی که داشت تو اون می ذاشت

راهی کوچه ها می شد

تا یتیما رو سیر کنه

تا سفره خالی شو نو

پر از نون و پنیر کنه

شب تا سحر پرسه می زد

پسکوچه های کوفه رو

عبادت علی مگه

می تونه غیر از این باشه

باید مث علی باشه

هر کی که اهل دین باشه

بعد علی کی می تونه

محرم راز من باشه؟

درد دلم رو گوش کنه

تا چاره ساز من باشه؟

چشماتو واکن آقا جون!

بالای خسته مو ببین

منو نیگا کن، آقا جون!

دل شکسته مو ببین/

                              سردار قبیله شعر شیعه حاج محمدرضا آقاسی- روحش شاد-